Αριθμός Απόφασης: Α1466/2026

TO ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑ

ΤΜΗΜΑ 7° ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 18 Μαρτίου 2025, με δικαστή, Πρωτόδικη Δ.Δ. και γραμματέα, δικαστικό υπάλληλο.

για να δικάσει την ανακοπή με αριθμό και ημερομηνία κατάθεσης ΑΚ479/11.4.2023, που παραστάθηκε με την κατατεθείσα στις 17.3.2025 δήλωση, κατ’ άρθρο 133 παρ.2 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας (Κ.Δ.Δ.), της πληρεξούσιας δικηγόρου Διαμάντως Αλεξανδροπούλου,

κατά του Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται από τον Προϊστάμενο του Κέντρου Βεβαίωσης και Είσπραξης (ΚΕ.Β.ΕΙΣ.) και παραστάθηκε με την κατατεθείσα στις 12.3.2025 δήλωση, κατ’ άρθρο 133 παρ.2 του Κ.Δ.Δ., του δικαστικού πληρεξουσίου του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.

Αφού μελέτησε τα σχετικά έγγραφα

Σκέφθηκε κατά το νόμο

1. Επειδή, με την κρινόμενη ανακοπή, για την οποία καταβλήθηκε το νόμιμο παράβολο ύψους 100 ευρώ (σχ. το με κωδικό 57888889795310090028 ηλεκτρονικό παράβολο της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων του Υπουργείου Οικονομικών, με το οικείο αποδεικτικό πληρωμής) και η οποία εισάγεται νομίμως προς συζήτηση κατόπιν δημοσίευσης της Α1512/2024 ανασταλτικής απόφασης του Δικαστηρίου τούτου, κατ’ άρθρο 1 του ν.3900/2010 (Α 213) και την έκδοση της σχετικής 1545/2024 απόφασης του Συμβουλίου της Επικράτειας, ζητείται, παραδεκτώς, η ακύρωση της 363Β/15.3.2023 έκθεσης αναγκαστικής κατάσχεσης ακίνητης περιουσίας της δικαστικής επιμελήτριας του Εφετείου Αθηνών, σε εκτέλεση της 177/15062/2022 έγγραφης παραγγελίας του Αναπληρωτή Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. Παλλήνης, επιβλήθηκε αναγκαστική κατάσχεση στην περιγραφόμενη στην έκθεση αυτή ακίνητη περιουσία της ανακόπτουσας στον Δήμο Γλυφάδας, για την είσπραξη ληξιπρόθεσμων χρεών της έναντι του καθ’ ου Ελληνικού Δημοσίου, προερχόμενων από βεβαιωθέντες σε βάρος της φόρους, εισφορές και τέλη, οικονομικών ετών 2009 έως 2021, συνολικού ποσού 383.162,83 ευρώ.
2. Επειδή, στον Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, που κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν. 2717/1999 (Α’ 97), ορίζεται στην παρ. 1 του άρθρου 217, όπως η παράγραφος ίσχυε κατά τον κρίσιμο εν προκειμένω χρόνο, πριν την αντικατάστασή της από το άρθρο 59 του ν.5172/2025 (Α10), ότι: «Ανακοπή χωρεί κατά κάθε πράξης που εκδίδεται στα πλαίσια της διαδικασίας της διοικητικής εκτέλεσης και, ιδίως, κατά: α) …, β) της κατασχετήριας έκθεσης, γ) …», στο άρθρο 224 ότι: «1. Το δικαστήριο ελέγχει την προσβαλλόμενη πράξη κατά το νόμο και την ουσία, στα όρια της ανακοπής, τα οποία προσδιορίζονται από τους λόγους και το αίτημά της. 2. … 3. Κατά τον έλεγχο του κύρους των προσβαλλόμενων με την ανακοπή πράξεων της εκτέλεσης, δεν επιτρέπεται ο παρεμπίπτων έλεγχος της νομιμότητας προηγούμενων πράξεων της εκτέλεσης.» και στο άρθρο 225 ότι: «Το δικαστήριο, αν διαπιστώσει παράβαση νόμου ή ουσιαστικές πλημμέλειες της προσβαλλόμενης πράξης, προβαίνει στην ολική ή μερική ακύρωση ή στην τροποποίησή της. Σε διαφορετική περίπτωση, προβαίνει στην απόρριψη της ανακοπής».
3. Επειδή, περαιτέρω, στον Κώδικα Εισπράξεως Δημοσίων Εσόδων (Κ.Ε.Δ.Ε., ν.δ. 356/1974, Α’ 90), όπως ίσχυε για τις οφειλές για τις οποίες αποκτήθηκε εκτελεστός τίτλος έως και 31.12.2013, ορίζεται, στο άρθρο 2 ότι: «1. Η είσπραξις των δημοσίων εσόδων ανατίθεται εις τα Δημόσια Ταμεία, τα λοιπά επί της εισπράξεως όργανα και τους ειδικούς ταμίας […] ενεργείται δε δυνάμει νομίμου τίτλου […]. 2. Νόμιμος τίτλος είναι: α) Η κατά τους κειμένους νόμους βεβαίωσις και ο υπό των αρμοδίων Διοικητικών ή ετέρων αρμοδίων κατά νόμον Αρχών προσδιορισμός του εισπρακτέου ποσού, του είδους του εσόδου και της αιτίας δΓ ην οφείλεται, β) […]» και στο άρθρο 4 ότι: «1. Άμα τη βεβαιώσει ποσού τίνος εις το Δημόσιον Ταμείον ως δημοσίου εσόδου ο Διευθυντής του Δημοσίου Ταμείου υποχρεούται επί τη πειθαρχική αυτού ευθύνη να αποστείλη προς τον οφειλέτην ατομική ειδοποίησιν και να κοινοποίηση ταύτην, περιέχουσα τα στοιχεία του οφειλέτου, το είδος και το ποσόν του χρέους, το οικονομικόν έτος εις ο ανήκει τούτο, τον αριθμόν και την χρονολογίαν του τριπλοτύπου βεβαιώσεως και την χρονολογίαν πληρωμής του χρέους ή εκάστης δόσεως εις περίπτωσιν καταβολής εις δόσεις. Η ειδοποίησις αύτη αποστέλλεται προς τον οφειλέτην δια της Ταχυδρομικής Υπηρεσίας ή δΓ υπαλλήλων του Δημοσίου Ταμείου. […]. 2. Η κατά την προηγουμένην παράγραφον κοινοποιουμένη ατομική ειδοποίησις δεν εξομοιούται προς την επιταγήν προς πληρωμήν. 3. Η παράλειψις αποστολής της κατά την παρ. 1 του παρόντος άρθρου ειδοποιήσεως ουδεμίαν ασκεί επίδρασιν επί του κύρους των κατά του οφειλέτου λαμβανομένων αναγκαστικών μέτρων.». Ακολούθως, με το άρθρο 7 του ν. 4224/2013 (Α’ 288), με ημερομηνία ισχύος την 1η.1.2014, αντικαταστάθηκε το ως άνω άρθρο 2 του Κ.Ε.Δ.Ε., ως εξής: «1. Με την εξαίρεση των φόρων και των λοιπών δημοσίων εσόδων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (ν. 4174/2013), για τα οποία εφαρμόζονται αποκλειστικά οι διατάξεις του ως άνω Κώδικα, η είσπραξη των δημοσίων εσόδων ανήκει στην αρμοδιότητα της Φορολογικής Διοίκησης και των λοιπών οργάνων που ορίζονται με ειδικές διατάξεις για το σκοπό αυτόν ή των ειδικών ταμιών, στους οποίους έχει ανατεθεί η είσπραξη ειδικών εσόδων. […].». Εξάλλου, στον Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (Κ.Φ.Δ., ν. 4174/2013, Α’ 170), όπως ισχύει κατά τον κρίσιμο χρόνο έκδοσης της επικαλούμενης από το καθ’ ου (στη σκέψη 8 της παρούσας) ατομικής ειδοποίησης καταβολής -υπερημερίας [ήτοι πριν από την ισχύ του νεότερου Κ.Φ.Δ. που κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν. 4987/2022 (Α’ 206/4.11.2022)], ορίζεται στο άρθρο 47, όπως αυτό ισχύει μετά την τροποποίησή του με το άρθρο 47 του ν. 4223/2013 (Α’ 287) ότι: «1. Σε περίπτωση μη καταβολής των ποσών που αναφέρονται στην πράξη προσδιορισμού του φόρου ή στην πράξη επιβολής προστίμων ή στην πράξη εκκαθάρισης του φόρου μετά την έκδοση οριστικής δικαστικής απόφασης μέχρι την προβλεπόμενη σε αυτά ημερομηνία πληρωμής η Φορολογική Διοίκηση κοινοποιεί στον φορολογούμενο ατομική ειδοποίηση καταβολής των οφειλών του που δεν έχουν καταβληθεί εντός των νομίμων προθεσμιών πριν τη διενέργεια οποιασδήποτε πράξης εκτέλεσης σύμφωνα με όσα ορίζονται στα επόμενα άρθρα του Κώδικα. 2. Σε περίπτωση μη καταβολής των ποσών που αναφέρονται στην ατομική ειδοποίηση εντός τριάντα (30) ημερών από την κοινοποίηση της ατομικής ειδοποίησης καταβολής οφειλής, η Φορολογική Διοίκηση μπορεί να προβεί στη λήψη μέτρων αναγκαστικής εκτέλεσης σύμφωνα με όσα ορίζονται στον Κώδικα. Δεν απαιτείται η κοινοποίηση της ειδοποίησης για την επιβολή κατάσχεσης στις περιπτώσεις κατάσχεσης χρηματικών ποσών ή απαιτήσεων στα χέρια του φορολογουμένου ή τρίτου. 3. Στην ατομική ειδοποίηση αναφέρονται: […]. 4. Η ατομική ειδοποίηση η οποία δεν εξομοιώνεται με επιταγή προς πληρωμή κοινοποιείται στον φορολογούμενο σύμφωνα με το άρθρο 5 του Κώδικα. 5. […].». Το ανωτέρω άρθρο εφαρμόζεται, σύμφωνα με τα οριζόμενα στην παρ. 13 του άρθρου 72 [όπως αναριθμήθηκε το άρθρο 66 με το άρθρο 8 του ν. 4337/2015 (Α’ 129)] του Κώδικα αυτού, μόνο επί οφειλών για τις οποίες αποκτάται εκτελεστός τίτλος από την 1 η. 1.2014 και εφεξής.
4. Επειδή, κατά την έννοια των ανωτέρω διατάξεων, η ατομική ειδοποίηση του άρθρου 4 παρ. 1 του Κ.Ε.Δ.Ε., για οφειλές για τις οποίες αποκτήθηκε εκτελεστός τίτλος πριν από την 1η.1.2014, ή η ατομική ειδοποίηση καταβολής οφειλής-υπερημερίας του άρθρου 47 παρ. 1 του ν. 4174/2013, αποσκοπεί στο να γνωστοποιηθεί στον οφειλέτη του Δημοσίου το χρέος του και η αιτία του, ούτως ώστε να δυνηθεί αυτός να στραφεί με τα ένδικα βοηθήματα που προβλέπει ο Κώδικας Διοικητικής Δικονομίας (ανακοπή και αναστολή εκτέλεσης) είτε κατά της πράξης ταμειακής βεβαίωσης (για οφειλές για τις οποίες αποκτήθηκε εκτελεστός τίτλος πριν από την 1η. 1.2014, ΣτΕ 1367/2016, 2999/2013, 1566/2012) είτε κατά της ατομικής ειδοποίησης καταβολής οφειλής – υπερημερίας (για οφειλές για τις οποίες αποκτήθηκε εκτελεστός τίτλος μετά την εν λόγω ημερομηνία και οι οποίες εντάσσονται στο πεδίο εφαρμογής του Κ.Φ.Δ., βλ. ΣτΕ ΕΑ 215/2016). Επομένως, χωρίς την κοινοποίηση αυτή, δεν μπορεί να χωρήσει εγκύρως η περαιτέρω διαδικασία εκτέλεσης. Ενόψει τούτων, και δεδομένου ότι οι διατάξεις των άρθρων 4 παρ. 3 του Κ.Ε.Δ.Ε. και 47 παρ. 2 του Κ.Φ.Δ. πρέπει να ερμηνεύονται σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 20 παρ. 1 του Συντάγματος, η μη περιέλευση ή η καθυστερημένη περιέλευση της ατομικής ειδοποίησης στον οφειλέτη, η οποία θα είχε ως αποτέλεσμα να απωλέσει ο τελευταίος στάδιο δικονομικής προστασίας πριν από τη λήψη συγκεκριμένου μέτρου εκτέλεσης, όπως η κατάσχεση κινητών ή ακινήτων του, οδηγεί σε ακύρωση της πράξης αυτής εκτέλεσης, εφόσον ο οφειλέτης επικαλεστεί το γεγονός της μη περιέλευσης ή της μη έγκαιρης περιέλευσης σε αυτόν της ατομικής ειδοποίησης (βλ. ΣτΕ 2892/2019, 2636/2018, 2319/2018, 1074/2017 κ.ά.). Ωστόσο, παράβαση της υποχρέωσης αυτής από τον επισπεύδοντα την εκτέλεση (να κοινοποιήσει την ατομική ειδοποίηση), μπορεί να μην οδηγήσει σε ακύρωση της οικείας πράξης εκτέλεσης, εφόσον αφορά νόμιμους τίτλους που αποκτήθηκαν μέχρι 31.12.2013, στην περίπτωση που αποδεδειγμένα ο καθ’ ου η αναγκαστική εκτέλεση είχε λάβει γνώση των ταμειακών βεβαιώσεων, βάσει των οποίων εκδόθηκε το μέτρο εκτέλεσης, η προβολή δε του σχετικού ισχυρισμού και η απόδειξή του βαρύνουν τον επισπεύδοντα (ΣτΕ 1655/2022, 3136/2012). Εξάλλου, πλήρης γνώση της πράξης ταμειακής βεβαίωσης υφίσταται όταν ο καθ’ ου η διοικητική εκτέλεση πληροφορείται τα προσδιοριστικά στοιχεία του χρέους, όπως τον αριθμό τριπλοτύπου, το οικονομικό έτος στο οποίο ανάγεται η οφειλή, την αιτία αυτού, το ποσό του χρέους και τις σχετικές προσαυξήσεις.
5. Επειδή, περαιτέρω, στο άρθρο 72 παρ. 4 του ίδιου ως άνω Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας, όπως αναριθμήθηκε με το άρθρο 8 του ν. 4337/2015 (Α’ 129) και είχε συμπληρωθεί με το άρθρο 50 παρ. 1 του ν. 4223/2013, ορίστηκε ότι: «Κοινοποιήσεις κατά το άρθρο 5 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας, διενεργούνται και για χρήσεις, περιόδους, φορολογικές υποθέσεις ή υποχρεώσεις πριν από την έναρξη ισχύος αυτού.» Στο δε άρθρο 5 του ίδιου Κώδικα, όπως αυτό αντικαταστάθηκε με το άρθρο 39 παρ. 8 του ν. 4223/2013 (Α’ 287), ορίστηκε ότι: «1. Η κοινοποίηση πράξεων που εκδίδει, σύμφωνα με τον Κώδικα, η Φορολογική Διοίκηση προς φορολογούμενο ή άλλο πρόσωπο, γίνεται εγγράφως ή ηλεκτρονικώς. 2. Εάν η πράξη αφορά φυσικό πρόσωπο, η κοινοποίηση συντελείται εφόσον: α) … β) αποσταλεί με συστημένη επιστολή στην τελευταία δηλωθείσα ταχυδρομική διεύθυνση κατοικίας ή επαγγελματικής εγκατάστασης του εν λόγω προσώπου, … γ) 3. […] 5. Πράξη που αποστέλλεται με συστημένη επιστολή θεωρείται ότι έχει νομίμως κοινοποιηθεί μετά την παρέλευση δεκαπέντε (15) ημερών από την ημέρα αποστολής, εάν η ταχυδρομική διεύθυνση του παραλήπτη κατά τα ανωτέρω βρίσκεται στην Ελλάδα. Σε περίπτωση που η ταχυδρομική διεύθυνση είναι εκτός Ελλάδας, η πράξη θεωρείται ότι έχει κοινοποιηθεί νομίμως μετά την παρέλευση τριάντα (30) ημερών από την ημέρα αποστολής της συστημένης επιστολής. Σε περίπτωση που η επιστολή δεν παραδοθεί και δεν κοινοποιηθεί στον φορολογούμενο ή στον εκπρόσωπό του για οποιονδήποτε λόγο, η Φορολογική Διοίκηση ζητά από την ταχυδρομική υπηρεσία την επιστροφή αυτής με συνοδευτικό κείμενο, στο οποίο περιλαμβάνονται οι ακόλουθες πληροφορίες: α) η ημερομηνία, κατά την οποία η συστημένη επιστολή προσκομίσθηκε και παρουσιάστηκε στην ως άνω διεύθυνση και β) ο λόγος για τη μη κοινοποίηση ή τη μη βεβαίωση της κοινοποίησης. Η Φορολογική Διοίκηση μεριμνά, προκειμένου αντίγραφο της συστημένης επιστολής να βρίσκεται στη διάθεση της αρμόδιας υπηρεσίας της Φορολογικής Διοίκησης και να μπορεί αυτή να παραδοθεί στον φορολογούμενο ή εκπρόσωπό του οποιαδήποτε στιγμή και αδαπάνως. 6 (…)» Ήδη, με την 1545/2024 απόφαση της επταμελούς σύνθεσης του ΣΤ’ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικράτειας, κρίθηκε, κατόπιν υποβληθέντος με την 1151/2024 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών προδικαστικού ερωτήματος, ότι το τεκμήριο νόμιμης κοινοποίησης, το οποίο θεσπίζεται από τις διατάξεις του άρθρου 5 παρ. 5 του Κ.Φ.Δ. και έχει μαχητό χαρακτήρα (βλ. και ΣτΕ 2592/2021) δεν έχει, πάντως, έδαφος εφαρμογής στην περίπτωση κατά την οποία η επίδοση αμφισβητείται από τον προς ον, δηλαδή εφόσον αυτός αμφισβητεί ότι πράγματι παρέλαβε τη συστημένη επιστολή. Στην περίπτωση αυτήν, κατά την αληθή έννοια της ως άνω διάταξης, ερμηνευόμενης υπό το φως των συνταγματικών αρχών του κράτους δικαίου, της φανερής δράσης της Διοίκησης, της ασφάλειας δικαίου και της παροχής αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, δεν εφαρμόζεται το προαναφερθέν τεκμήριο, αλλά η φορολογική Διοίκηση οφείλει, πλέον, να αποδείξει, με κάθε πρόσφορο τρόπο, την πραγματική παραλαβή της πράξης από τον προς ον αυτή αφορά ή την πλήρη γνώση του περιεχομένου της από αυτόν (βλ. και ΣτΕ 922-4/2024 7μ.).
6. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, από τα στοιχεία του φακέλου της δικογραφίας προκύπτουν τα εξής: Με την προσβαλλόμενη έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης ακίνητης περιουσίας της δικαστικής επιμελήτριας του Εφετείου Αθηνών, επιβλήθηκε, σε εκτέλεση της 177/15062/2022 έγγραφης παραγγελίας του Αναπληρωτή Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. Παλλήνης, αναγκαστική κατάσχεση της πλήρους κυριότητας σε ποσοστό 100% της ανακόπτουσας σε δύο αυτοτελείς και ανεξάρτητες οριζόντιες ιδιοκτησίες (καταστήματα) ισογείου ορόφου, όπως αυτές περιγράφονται στην έκθεση με στοιχεία ΙΣ-10 και ΙΣ-11, αντίστοιχα, κείμενες επί πολυώροφης οικοδομής κτισμένης σε ενιαίο οικόπεδο στη θέση εντός του εγκεκριμένου σχεδίου πόλης του Δήμου Γλυφάδας, εντός του Οικοδομικού Τετραγώνου. Η δε εμπορική αξία αυτών εκτιμήθηκε στα ποσά των 268.000 ευρώ και 222.000 ευρώ, αντίστοιχα. Ειδικότερα, η αναγκαστική κατάσχεση επιβλήθηκε για την είσπραξη ληξιπρόθεσμων φορολογικών οφειλών της ανακόπτουσας προς το καθ’ ου, συνολικού ποσού 383.162,83 ευρώ (κεφάλαιο ύψους 250.541,11 ευρώ, συνεισπραττόμενα ύψους 132.621,72 ευρώ), οι οποίες, σύμφωνα με τον περιεχόμενο στην προσβαλλόμενη έκθεση πίνακα χρεών, αναλύονται ως ακολούθως: 1) υπ’ αρ. 80008/12.6.2009, 80009/30.6.2010, 80004/31.5.2011 ταμειακές βεβαιώσεις φόρου εισοδήματος, οικονομικών ετών 2009, 2010 και 2011, αντίστοιχα, 2) υπ’ αρ. 84001/30.6.2009 ταμειακή βεβαίωση έκτακτης εισφοράς εισοδήματος, οικονομικού έτους 2008, 3) υπ’ αρ. 81101/15.1.2010 και 81110/27.8.2010 ταμειακές βεβαιώσεις Ενιαίου Τέλους Ακινήτων (ΕΤΑΚ), οικονομικών ετών 2008 και 2009, αντίστοιχα, 4) υπ’ αρ 87001/31.8.2011 ταμειακή βεβαίωση εισφοράς και τέλους επιτηδεύματος, οικονομικού έτους 2011, 5) υπ’ αρ. 80010/26.2012, 82115/13.7.2014, 82105/27.8.2015, 82071/14.6.2016, 82093/7.7.2017, 82074/1.7.2018, 82118/23.7.2019, 82115/7.8.2020, 82009/3.9.2021, καταχωρήσεις φόρου εισοδήματος και ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης, ετών 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020 και 2021 αντίστοιχα, 6) υπ’ αρ. 86001/30.11.2012, 86004/26.7.2013, 86006/30.7.2013, 86010/30.9.2013 ταμειακές βεβαιώσεις Φόρου Ακίνητης Περιουσίας (ΦΑΠ), οικονομικών ετών 2010, 2011, 2012 και 2013, αντίστοιχα, 7) υπ’ αρ. 85007/31.12.2013 ταμειακή βεβαίωση Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε., οικονομικού έτους 2012 και 8) υπ’ αρ. 54004/31.7.2014, 54003/20.10.2015, 54020/28.8.2016, 54009/27.8.2017, 54006/28.8.2018, 54022/30.8.2019, 54001/25.9.2020, 54001/22.9.2021, καταχωρήσεις ΕΝ.Φ.Ι.Α., ετών 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020 και 2021, αντίστοιχα.
7. Επειδή, ήδη, με την κρινόμενη ανακοπή, όπως οι λόγοι της αναπτύσσονται παραδεκτώς με το από 17.11.2023 υπόμνημα, η ανακόπτουσα επιδιώκει την ακύρωση της προσβαλλόμενης αναγκαστικής κατάσχεσης, ισχυριζόμενη, μεταξύ άλλων, ότι ουδέποτε της επιδόθηκε ατομική ειδοποίηση καταβολής υπερημερίας των εν λόγω χρεών, με αποτέλεσμα να απολέσει στάδιο δικονομικής προστασίας. Ωστόσο, το καθ’ ου, με την από 22.9.2023 έκθεση απόψεων της Προϊσταμένης Διεύθυνσης της Δ.Ο.Υ. Παλλήνης και το νομίμως κατατεθέν στις 7.11.2023 υπόμνημα, υποστηρίζει ότι είχε προηγηθεί της ένδικης κατάσχεσης, μεταξύ άλλων, κοινοποίηση δύο ατομικών ειδοποιήσεων καταβολής – υπερημερίας στην ανακόπτουσα, στις οποίες περιέχονταν οι ένδικες οφειλές της. Η κοινοποίηση των ανωτέρω διενεργήθηκε νομίμως, όπως υποστηρίζει το καθ’ ου, με συστημένη επιστολή, κατ’ άρθρο 5 παρ. 2β’ και 5 του Κ.Φ.Δ.. Προς απόδειξη του ισχυρισμού του, το καθ’ ου προσκομίζει : α) την με α/α 269 και υπ’ αρ. πρωτ. 17397/7.5.2015 ατομική ειδοποίηση καταβολής – υπερημερίας της Προϊσταμένης της Δ.Ο.Υ. Παλλήνης, κατάσταση αναλυτικής καταχώρησης ταχυδρομικών αντικειμένων συστημένων, με αντικαταβολή και δηλωμένη αξία, όπου αναγράφεται με αύξοντα αριθμό (α/α) 21 στις στήλες 1 και 2 η ανακόπτουσα ως παραλήπτης και η διεύθυνσή της ως τόπος προορισμού και παραπλεύρως ο αριθμός συστημένου RE220431226GR, με την παρατήρηση ότι αφορά στον αριθμό πρωτ. 17397, ήτοι τον αριθμό πρωτοκόλλου της ως άνω ατομικής ειδοποίησης, γ) την με α/α 656 και υπ’ αρ. πρωτ. 4874/16.2.2022 ατομική .ειδοποίηση καταβολής – υπερημερίας του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. Παλλήνης, δ) τη σελίδα 6 της υπ’ αρ. 51/17.2.2022 κατάστασης του Γραφείου Πρωτοκόλλου της Δ.Ο.Υ. Παλλήνης για την παράδοση απλής ή με απόδειξη αλληλογραφίας στο Γραφείο ΕΛ.ΤΑ., στην οποία υπάρχει καταχώρηση με α/α 61, στις στήλες δε 1 και 2 (αριθμός και ημερομηνία πρωτοκόλλησης) της οποίας αναγράφεται ο αριθμός 4874 ως αριθμός πρωτοκόλλου με ημερομηνία πρωτοκόλλου 16.2.2022, στη στήλη 3 ο αριθμός 123479 ως αριθμός συστημένου και στα στοιχεία παραλήπτη (στήλη 4) το όνομα της ανακόπτουσας και η διεύθυνση κατοικίας της και ε) την από 17.2.2022 αναλυτική καταχώρηση ταχυδρομικών αντικειμένων συστημένων με αντικαταβολή και δηλωμένη αξία, στην οποία αναγράφεται παραπλεύρως των στοιχείων της ανακόπτουσας (στον α/α 12) ο κωδικός συστημένου RE150666165GR, με την παρατήρηση ότι αφορά στον αριθμό πρωτ. 4874, ήτοι τον αριθμό πρωτοκόλλου της ως άνω ατομικής ειδοποίησης, έχει δε τοποθετηθεί σφραγίδα παραλαβής της λίστας της αναλυτικής καταχώρησης ταχυδρομικών αντικειμένων της Δ.Ο.Υ. από τα ΕΛΤΑ, με συνημμένο τιμολόγιο (πληροφοριακή εκτύπωση) κατάθεσης επαναλαμβανόμενης παροχής υπηρεσιών από τα ΕΛΤΑ με επωνυμία πελάτη το Υπουργείου Οικονομικών (περιγραφή φορέα: Δ.Ο.Υ. Παλλήνης) για σύνολο υπηρεσιών (μεταξύ αυτών και αποστολή «91» συστημένων αντικειμένων). Επιπρόσθετα, το καθ’ ου ισχυρίζεται ότι η ανακόπτουσα είχε, σε κάθε περίπτωση, λάβει γνώση των ένδικων ληξιπρόθεσμων οφειλών της πριν την επιβολή της ένδικης κατάσχεσης, ανεξαρτήτως των ως άνω ατομικών ειδοποιήσεων, δεδομένου ότι (ι) είχε υποβάλει την 219648/2015 αίτηση για υπαγωγή σε ρύθμιση, με βάση τον ν.4321/2015, των οφειλών της που είχαν βεβαιωθεί ή καταχωρηθεί, κατά περίπτωση, από 31.10.2007 έως 27.3.2015 και την 205043/18.6.2019 αίτηση υπαγωγής των οφειλών της σε ρύθμιση με βάση τον ν.4611/2019, (ιι) για δε τις ταμειακώς βεβαιωθείσες από 31.10.2007 έως 31.8.2011 είχε εκδοθεί η 2501/B/14.11.2011 έκθεση για την αναγκαστική κατάσχεση ακίνητης περιουσίας, κατά της οποίας η ανακόπτουσα είχε ασκήσει ανακοπή επί της οποίας εκδάθηκε η 3351/2014 απορριπτική απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Πειραιά, (ιιι) το έτος 2018 άσκησε ανακοπή κατά του από 14.12.2017 πίνακα χρεών, επί της οποίας εκδόθηκε η 357/2021 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών και (ιν) στις 8.4.2022 της επιδόθηκε η με αρ. ειδ. βιβλίου 177/2021 περίληψη εγγραφής υποθήκης. Τέλος, προβάλλει ότι το σύνολο των ληξιπρόθεσμων οφειλών της ανακόπτουσας προέρχονται αποκλειστικά από δηλώσεις και στοιχεία που η ίδια συμπλήρωσε και υπέβαλε και συνεπώς τελούσε σε πλήρη γνώση αυτών. Προς απόδειξη των ως άνω ισχυρισμών του, το καθ’ ου προσκομίζει, επιπρόσθετα, μεταξύ άλλων: (ι) εκτυπώσεις από την εφαρμογή TAXIS δύο καρτελών με το πεδίο «αιτήσεις ρυθμίσεων/διευκολύνσεων», στις οποίες αναγράφονται οι 219648/15.7.2015 και 205043/18.6.2019 αιτήσεις με συνημμένους τους αντίστοιχους πίνακες χρεών, σύμφωνα με τους οποίους η πρώτη ρύθμιση αφορά χρέη βεβαιωθέντα ή καταχωρισθέντα, κατά περίπτωση, από 31.10.2007 έως και 27.3.2015, η δε δεύτερη αφορά χρέη βεβαιωθέντα ή καταχωρισθέντα, κατά περίπτωση, από 20.6.2008 έως και 28.8.2018 (ιι) την 2501Β/14.11.2011 έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης ακίνητης περιουσίας και τη σχετική 3351/2014 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Πειραιά, με την οποία απορρίφθηκε η από 7.12.2011 ανακοπή που είχε ασκήσει η ανακόπτουσα κατά της ως άνω έκθεσης κατάσχεσης, (ιιι) προγράμματα αναγκαστικού πλειστηριασμού ακινήτου ετών 2014 και 2016, χωρίς εκθέσεις επίδοσης αυτών και αναγκαστικές κατασχέσεις εις χείρας Τραπεζών ετών 2016 και 2022, (ιν) την 351/2021 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε η από 12.1.2018 ανακοπή της ανακόπτουσας κατά των 54009/27.8.2017, 82093/7.7.2017, 54003/20.10.2015, 85007/31.12.2013, 86001/30.11.2012, 81110/27.8.2010, 80008/12.6.2009, 80006/20.6.2008 και 80017/31.10.2007 πράξεων, με τις οποίες βεβαιώθηκαν ταμειακώς σε βάρος της ανακόπτουσας ληξιπρόθεσμες φορολογικές οφειλές της οικονομικών ετών 2007 έως 2017 και κατά του από 14.12.2017 πίνακα χρεών, που περιλαμβάνει τις ανωτέρω οφειλές και (ν) την υπ’ αρ. πρωτ. 32254/16.11.2021 (με αρ. ειδ. βιβλίου 177/2021) περίληψη εγγραφής υποθήκης, με τον συνημμένο σε αυτή πίνακα χρεών που περιλαμβάνει τις ληξιπρόθεσμες οφειλές της ανακόπτουσας που βεβαιώθηκαν ή καταχωρήθηκαν, κατά περίπτωση, από 12.6.2009 έως 22.9.2021 και την με αριθμό 4788Β/8.4.2022 έκθεση της δικαστικής επιμελήτριας περί επίδοσης της εγγραφής υποθήκης στην ανακόπτουσα.
8. Επειδή, με τα δεδομένα αυτά η ανακόπτουσα αμφισβητεί την κοινοποίηση σε αυτή σχετικής ατομικής ειδοποίησης πριν την επιβολή του αναγκαστικού μέτρου της κατάσχεσης της ακίνητης περιουσίας της, δεν έχει έδαφος εφαρμογής το προβαλλόμενο από το καθ’ ου τεκμήριο νόμιμης κοινοποίησης της ατομικής ειδοποίησης, κατά το άρθρο 5 παρ. 5 του Κ.Φ.Δ. (ΣτΕ 1545/2024 7μ.), και ως εκ τούτου το καθ’ ου όφειλε, σύμφωνα με όσα έγιναν δεκτά στην πέμπτη σκέψη της παρούσας, να αποδείξει, με κάθε πρόσφορο τρόπο, την πραγματική παραλαβή από την ανακόπτουσα των προαναφερόμενων ατομικών ειδοποιήσεων καταβολής – υπερημερίας του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. Παλλήνης ή την πλήρη γνώση του περιεχομένου τους από αυτή. Εντούτοις, λαμβάνοντας υπόψη ότι μεταξύ των στοιχείων της δικογραφίας, δεν περιλαμβάνεται κάποιο στοιχείο από το οποίο να προκύπτει με ασφάλεια η πραγματική παραλαβή από την ανακόπτουσα των προαναφερόμενων με κωδικούς RE220431226GR και RE150666165GR συστημένων επιστολών, αντίστοιχα, (όπως, ενδεικτικά, αποδεικτικό των ΕΛΤΑ για την παραλαβή των συστημένων επιστολών, στα οποία να αναγράφεται η ημέρα και ώρα της κοινοποίησης, η ακριβής διεύθυνση αποστολής, ο αριθμός της επιδοθείσας πράξης, καθώς και το ονοματεπώνυμο και η υπογραφή του προσώπου που την παρέλαβε), από τις δε προσκομισθείσες από το καθ’ ου καταστάσεις καταχώρησης ταχυδρομικών αντικειμένων συστημένων και από το προαναφερόμενο τιμολόγιο, που αφορούν μόνο το γεγονός της έκδοσης ή της παράδοσης των συστημένων επιστολών στα ΕΛ.ΤΑ. για περαιτέρω διακίνηση, δεν δύναται να συναχθεί πραγματική παραλαβή τους από την ανακόπτουσα (βλ. ΔΕφΘεσ 143, 192/2026, πρβλ. ΔΕφΑΘ 2144, 3090/2025 κ.ά.), το Δικαστήριο κρίνει ότι το καθ’ ου δεν ανταποκρίθηκε στο εν λόγω βάρος απόδειξης παραλαβής από την ανακόπτουσα των ατομικών ειδοποιήσεων δια των επικαλούμενων από αυτό συστημένων επιστολών, αφού δεν προσκόμισε έγγραφο που να περιέχει ορισμένα ουσιώδη στοιχεία (ημερομηνία επίδοσης, ονοματεπώνυμα και υπογραφή του επιδίδοντος οργάνου και του παραλαμβάνοντος την ατομική ειδοποίηση), από τα οποία να προκύπτει εάν και πότε πραγματοποιήθηκε η παράδοσή της στην ανακόπτουσα (πρβ. ΣτΕ 169/2015 7μ., βλ. ΔΕφΑΘ 2894/2025, ΔΕφΠειρ 1761-2/2025, ΔΕφΘεσ 1368/2025, ΔΕφΠατ 506/2025). Προσέτι, ούτε από τις προσκομιζόμενες κατασχέσεις εις χείρας τρίτων προκύπτει ότι η ανακόπτουσα είχε λάβει γνώση πριν την επιβολή της προσβαλλόμενης κατάσχεσης, των σε. βάρος της, κατά τον χρόνο έκδοσής τους, βεβαιωθέντων ποσών, μη προβλεπομένης κατά νόμον της κοινοποίησης των κατασχετηρίων εγγράφων εις χείρας τρίτου στον οφειλέτη [βλ. άρθρο 30 παρ. 1 του Κ.Ε.Δ.Ε., όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των κατασχέσεων αυτών και πρβλ. ΣτΕ 2080/2014 7μ., 1130/2017]. Επίσης, το καθ’ ου δεν προσκομίζει αποδεικτικά κοινοποίησης των προγραμμάτων αναγκαστικού πλειστηριασμού ακινήτου ετών 2014 και 2016. Στις δε προσκομιζόμενες καρτέλες πεδίου με τίτλο «αιτήσεις ρυθμίσεων/διευκολύνσεων», όπως αυτές εκτυπώθηκαν από το ολοκληρωμένο πληροφοριακό σύστημα της φορολογικής διοίκησης, αναγράφονται μεν οι αριθμοί πρωτοκόλλου των αιτήσεων ρύθμισης που είχαν υποβληθεί προ της επιβολής της προσβαλλόμενης κατάσχεσης για ορισμένες εκ των επίμαχων οφειλών, και μάλιστα με τις εκεί αναφερόμενες ενδείξεις ωστόσο περί της κατάστασης εκάστης ρύθμισης, , δεν προσκομίζονται από το καθ’ ου οι σχετικές αιτήσεις ρύθμισης του ανακόπτοντος και οι αντίστοιχες αποφάσεις περί αποδοχής τους ή τυχόν καταβολές, ώστε να προκύπτει με βεβαιότητα ότι η ανακόπτουσα γνώριζε αναλυτικώς και πλήρως τα προσδιοριστικά στοιχεία των ένδικων οφειλών και ότι με το δεδομένο αυτό υπήγαγε σε ρύθμιση τα επίμαχα χρέη (πρβλ. ΔΕφΠειρ 483/2022 κ.ά.). Σε κάθε δε περίπτωση, οι 219648/15.7.2015 και 205043/18.6.2019 αιτήσεις ρύθμισης χρεών, η 2501 Β/14.11.2011 έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης και ο από 14.12.2017 πίνακας χρεών με τις περιεχόμενες σε αυτόν ταμειακές βεβαιώσεις (βλ. προσκομιζόμενη 351/2021 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών) δεν αφορούν όλες τις ένδικες ληξιπρόθεσμες οφειλές για την είσπραξη των οποίων επιβάλλεται η ένδικη κατάσχεση. Περαιτέρω, η τυχόν γνώση από την ανακόπτουσα των καταλογισθέντων ή προσδιορισθέντων οφειλών της επί τη βάσει στοιχείων που η ίδια δήλωσε και υπέβαλε, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να υποκαταστήσει την υποχρέωση της φορολογικής διοίκησης για νόμιμη κοινοποίηση ατομικής ειδοποίησης με το προβλεπόμενο στις οικείες διατάξεις ακριβές περιεχόμενο, η οποία έχει αυτοτελή σκοπό, συνιστάμενο στη γνωστοποίηση της καταχώρισης του συνόλου των επίμαχων οφειλών και των συνεισπραττόμενων με αυτές ποσών στα βιβλία δημοσίων εσόδων, ούτως ώστε να παρασχεθεί στον οφειλέτη η δυνατότητα να αμυνθεί ενόψει των επικείμενων αναγκαστικών μέτρων που επάγονται σοβαρές έννομες συνέπειες (πρβλ. ΔΕφΠειρ 440/2024, 524, 512/2022, ΔΕφΑΘ 157/2023, 1233/2022, 1783/2021, ΔΕφΘεσ 2045/2023, 1233/2022), ούτε δύναται να υποκαταστήσει την εμπεριεχόμενη στην ατομική ειδοποίηση εντολή καταβολής των ποσών που αναφέρονται σε αυτήν και τον όρο ότι, εφόσον δεν προβεί σε εξόφληση εντός τριάντα ημερών από την κοινοποίηση ή δεν υπαχθεί σε πρόγραμμα ρύθμισης των οφειλών, η Φορολογική Διοίκηση μπορεί να προβεί σε διαδικασία αναγκαστικής είσπραξης των ποσών αυτών (βλ. ΔΕφΑΘ 3520/2025). Εξάλλου, δεν υπάρχει νομοθετική εξαίρεση στο πλέγμα των διατάξεων που ρυθμίζουν την ατομική ειδοποίηση για τη μη αποστολή ατομικής ειδοποίησης στην περίπτωση που οι οφειλές προκύπτουν κατόπιν υποβολής δηλώσεων (βλ. ΔΕφΠειρ 1517/2025). Σε κάθε δε περίπτωση η ενδεχόμενη γνώση του αρχικού χρέους δεν αρκεί (πρβλ. ΣτΕ 1655/2022), εφόσον αυτό δεν ταυτίζεται με το αναγκαστικώς εισπρακτέο (πρβλ. ΣτΕ 29/2013). Επιπλέον, τα όσα υποστηρίζει το καθ’ ου περί του ότι η ανακόπτουσα τελούσε, πάντως, σε γνώση των ένδικων οφειλών της από της κοινοποίησης, στις 8.4.2022, της υπ’ αρ. πρωτ. 32254/16.11.2021 (με αρ. ειδ.βιβλίου 177/2021) περίληψης εγγραφής υποθήκης, με τον συνημμένο σε αυτή πίνακα χρεών που περιλαμβάνει τις ληξιπρόθεσμες οφειλές της που βεβαιώθηκαν ή καταχωρήθηκαν, κατά περίπτωση, από 12.6.2009 έως 22.9.2021, είναι άνευ σημασίας. Και τούτο, διότι για τις οφειλές για τις οποίες αποκτήθηκε εκτελεστός τίτλος μετά την 1.1.2014, δεν επαρκεί η γνώση αυτών δια της ως άνω πράξης με τον συνημμένο σε αυτή πίνακα χρεών, προκειμένου η ανακόπτουσα να μη στερηθεί στάδιο δικαστικής προστασίας, δοθέντος ότι δεν μπορεί να στραφεί αυτοτελώς και παραδεκτώς κατά του πίνακα χρεών (ο οποίος, ως έγγραφο πληροφοριακού χαρακτήρα, στερείται εκτελεστότητας και δεν προσβάλλεται αυτοτελώς με ένδικο βοήθημα, βλ. ΔΕφΧαν 386/2024, ΔΕφΚομ 8/2024, ΔΕφΠειρ 2437/2022 κ.ά.) ούτε κατά των πράξεων καταχώρησης των χρεών, οι οποίες δεν συνιστούν εκτελεστές πράξεις (βλ. ΣτΕ ΕπΑν 215-217/2016), με αποτέλεσμα να χάνει, πράγματι, στάδιο δικαστικής προστασίας πριν τη λήψη σε βάρος της μέτρων εκτέλεσης ή διασφάλισης. Ενόψει των ανωτέρω, η φέρουσα το σχετικό βάρος απόδειξης, φορολογική αρχή (πρβλ. ΔΕφΘεσ 1190/2021 σκ. 10, ΔΕφΑΘ 1131/2021 σκ. 9, 1284/2020 σκ. 7), δεν απέδειξε ότι έλαβε χώρα νόμιμη κοινοποίηση στην ανακόπτουσα της με α/α 269 και υπ’ αρ. πρωτ. 17397/7.5.2015 ατομικής ειδοποίηση καταβολής – υπερημερίας της Προϊσταμένης της Δ.Ο.Υ. Παλλήνης, στην οποία αφενός περιλαμβάνονται οι ταμειακώς βεβαιωθείσες οφειλές της, αφετέρου, για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές, με εκτελεστό τίτλο από 1.1.2014, συνιστά τη μοναδική εκτελεστή πράξη, κατά της οποίας εδύνατο να στραφεί χωρίς να απολέσει στάδιο δικαστικής προστασίας. Επομένως, το Δικαστήριο κρίνει ότι μη νομίμως ελήφθη το ένδικο μέτρο εκτέλεσης, κατ’ αποδοχή του σχετικού ισχυρισμού της ανακόπτουσας περί μη περιέλευσης σε αυτή ατομικής ειδοποίησης προ της επιβολής της προσβαλλόμενης κατάσχεσης και περί απώλειας σταδίου δικαστικής προστασίας. Παρέλκει δε, ως αλυσιτελής, η εξέταση των λοιπών προβαλλόμενων με την ανακοπή λόγων.
9. Επειδή, κατ’ ακολουθία, πρέπει να γίνει δεκτή η κρινόμενη ανακοπή και να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης. Εξάλλου, πρέπει να αποδοθεί στην ανακόπτουσα το καταβληθέν παράβολο (άρθρο 277 παρ. 9 του Κ.Δ.Δ.), ενώ, κατ’ εκτίμηση των περιστάσεων, το καθ’ ου πρέπει να απαλλαγεί από τα δικαστικά της ανακόπτουσας (άρθρο 275 παρ. 1 εδ. ε’ του Κ.Δ.Δ.).

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

Δέχεται την ανακοπή.

Ακυρώνει την 363Β/15.3.2023 έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης ακίνητης περιουσίας της δικαστικής επιμελήτριας του Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την απόδοση του καταβληθέντος παράβολου στην ανακόπτουσα.

Απαλλάσσει το καθ’ ου Ελληνικό Δημόσιο από τα δικαστικά έξοδα της ανακόπτουσας.

Η απόφαση δημοσιεύθηκε στον Πειραιά, στο ακροατήριο του Δικαστηρίου, κατά την έκτακτη δημόσια συνεδρίαση της 30ης.6.2026 και υπογράφεται από την Πρόεδρο του Τμήματος, Πρόεδρο Πρωτοδικών Δ.Δ., κατ’ άρθρο 194 παρ. 3 περ. α’ του Κ.Δ.Δ, λόγω προαγωγής της Πρωτόδικη Δ.Δ. στον βαθμό Προέδρου Πρωτοδικών Δ.Δ. και τοποθέτησής της στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Χανίων.