Όταν ένας εταίρος αποφασίζει να αποχωρήσει από μία προσωπική εταιρεία (Ο.Ε. ή Ε.Ε.), το κρισιμότερο ζήτημα είναι ο ακριβής υπολογισμός της χρηματικής του απαίτησης. Κατά κανόνα, αυτή η αποτίμηση γίνεται από το πολιτικό δικαστήριο. Τι συμβαίνει όμως όταν στο καταστατικό της επιχείρησης έχει προβλεφθεί διαιτητική ρήτρα;
Σε αυτή την περίπτωση, η διαφορά όχι μόνο μπορεί, αλλά πρέπει να υπαχθεί υποχρεωτικά σε διαιτητική διαδικασία. Η σωστή νομική ερμηνεία αυτής της ρήτρας είναι το “κλειδί” για τη διασφάλιση των συμφερόντων σας.
Σε σχετική διαιτητική απόφαση που χειρίστηκε με επιτυχία το γραφείο μας, αναδείχθηκε μια κρίσιμη πτυχή αυτών των υποθέσεων. Οι εναγόμενοι προέβαλαν τον ισχυρισμό ότι η ρήτρα διαιτησίας καλύπτει αυστηρά και μόνο τις αναφυόμενες διαφορές μεταξύ των εταίρων, αποκλείοντας τις διαφορές μεταξύ του αποχωρούντος εταίρου και της ίδιας της εταιρείας.
Το Διαιτητικό Δικαστήριο απέρριψε πλήρως αυτόν τον ισχυρισμό. Κρίθηκε ότι, εφόσον η συμφωνία περί διαιτησίας αποτελεί ρήτρα του ίδιου του καταστατικού με το οποίο συστήθηκε η εταιρεία, οι συμβαλλόμενοι (ως εταίροι) εκφράζουν ταυτόχρονα και τη βούληση του ίδιου του νομικού προσώπου. Συνεπώς, η διαφορά για την καταβολή της αξίας της εταιρικής μερίδας λόγω αποχώρησης, υπάγεται ξεκάθαρα στη διαιτησία. Άλλωστε, ένας τέτοιος αυθαίρετος διαχωρισμός θα εγκυμονούσε τον σοβαρό κίνδυνο έκδοσης δύο αντιφατικών δεδικασμένων.
Ενώ η αξίωση καταβολής της εταιρικής μερίδας και οι αδικοπρακτικές αξιώσεις εισάγονται παραδεκτά στο διαιτητικό δικαστήριο, υπάρχει μια θεμελιώδης εξαίρεση. Η αξίωση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης (π.χ. από προσβολή της προσωπικότητας του εταίρου) δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο διαιτησίας. Αυτό οφείλεται στο ότι τέτοιου είδους αξιώσεις συνδέονται άρρηκτα με την ψυχική σφαίρα και την ταλαιπωρία του φυσικού προσώπου.
Η χρηματική απαίτηση του εξερχόμενου εταίρου υπολογίζεται από τα πολιτικά δικαστήρια, εκτός εάν στο καταστατικό της εταιρείας υπάρχει ρητή διαιτητική ρήτρα. Αν υπάρχει, η διαφορά επιλύεται υποχρεωτικά μέσω διαιτησίας.
Ναι. Σύμφωνα με τη νομολογία, όταν η συμφωνία περί διαιτησίας βρίσκεται στο καταστατικό, εκφράζει τόσο τη βούληση των εταίρων όσο και της εταιρείας ως αυτόνομου νομικού προσώπου.
Όχι. Οι αξιώσεις που αφορούν ηθική βλάβη φυσικού προσώπου συνδέονται στενά με την ψυχική του σφαίρα και εκπηγάζουν από αδικοπρακτική συμπεριφορά. Γι’ αυτό, κρίνεται ότι δεν μπορούν να εισαχθούν σε διαιτητικό δικαστήριο.
Η απλή ανάγνωση νομικών κειμένων και άρθρων δεν παρέχει την πλήρη και εξατομικευμένη ενημέρωση που απαιτεί η σοβαρότητα μιας εταιρικής σύγκρουσης. Η δικηγορική μας εταιρεία έχει χειριστεί πλήθος τέτοιων απαιτητικών υποθέσεων. Επικοινωνήστε σήμερα με τους εξειδικευμένους δικηγόρους μας στο Εταιρικό Δίκαιο (Δίκαιο Επιχειρήσεων) για να χαράξουμε την απόλυτη νομική στρατηγική εξόδου και αποζημίωσής σας.
